Knopen | Art-Deco uit Frankrijk - Mogelijk Galalith uit de fourniturenzaak van Raymond Sylvain in de Franse Ardennen

 

Raymond Sylvain en Multi-Boutons: een vondst uit Charleville

Een papieren verpakking, een oud knopenkaartje en een merknaam. Soms is dat alles wat resteert van een kleine onderneming die ooit een rol speelde in de wereld van kleding en fournituren.

Multi-Boutons en toutes nuances

Op een oud knopenzakje vind ik de naam Raymond Sylvain, met daarbij het opschrift Multi-Boutons en toutes nuances. Vrij vertaald betekent dit: knopen in allerlei kleurschakeringen.

De verpakking vermeldt het adres:

Raymond Sylvain
31, place Ducale
Charleville

Het gaat om #Charleville in de Franse Ardennen, tegenwoordig onderdeel van Charleville-Mézières. De Place Ducale is het historische hart van de stad, aangelegd in de zeventiende eeuw. https://www.charleville-sedan-tourisme.fr/fiches/listing-monuments-et-patrimoine/place-ducale/

Op dit adres vind ik een ondernemer sinds 1959: 

https://www.societe.com/societe/monsieur-sylvain-reymond-785916909.html

Waarschijnlijk vervaardigde Raymond Sylvain zelf de knopen niet, waar hij ze inkocht is op basis van de bewaarde verpakking nog niet vast te stellen. Wel laat het Art-deco kaartje zien dat de naam verbonden was aan de verkoop of presentatie van knopen. Ze kunnen zelfs uit een eerdere overname van een partij knopen zijn, want Sylvain staat pas sinds 1959 ingeschreven in de Franse Kamer van Koophandel. Of hij naam de zaak over van zijn ouders of grootouders.

Knopen in grijsblauwe tinten

De knopen op het kaartje hebben een bijzondere uitstraling. Ze zijn grijsblauw van kleur, met een glanzend oppervlak en onregelmatige, bijna wolkachtige kleurschakeringen. Daardoor heeft iedere knoop een eigen tekening.

Het zijn juist dit soort details die oude fournituren interessant maken. Niet alleen de knoop zelf vertelt iets over vroegere kledingmode, ook de manier waarop een product werd gepresenteerd en verkocht, maakt deel uit van de geschiedenis.

Zonder nader onderzoek naar het materiaal en de productietechniek kunnen we de knopen niet met zekerheid dateren of aan een bepaalde fabrikant toeschrijven.

Een klein stukje textielgeschiedenis

Oude knopenkaartjes en papieren zakjes zijn waardevolle aanknopingspunten voor onderzoek. Ze bewaren namen, adressen, handelsbenamingen en soms zelfs aanwijzingen over de periode waarin een winkel of leverancier actief was.

Van Raymond Sylvain en Multi-Boutons is voorlopig nog veel onbekend. Juist daarom is het de moeite waard om deze vondst vast te leggen. Misschien duikt er ooit een oude advertentie, catalogus of vergelijkbaar knopenkaartje op dat meer vertelt over deze naam.

Weet jij meer over Raymond Sylvain?

Het Nederlands Knopenarchief verzamelt informatie over historische knopen, knopenmerken, fabrikanten, fourniturenwinkels en de mensen achter deze kleine maar bijzondere voorwerpen.

Heb jij ooit knopen of verpakkingen van Raymond Sylvain of Multi-Boutons gezien? Beschik je over oude catalogi, advertenties of andere documentatie uit de Franse Ardennen?

Laat dan gerust een reactie achter. Iedere aanvullende aanwijzing kan helpen om een stukje vergeten geschiedenis terug te vinden.

Wat mooi is, moet bewaard blijven.

Het geometrische, ruitvormige logo met de gestileerde illustratie van een vrouw is typerend voor de Franse Art Deco-stijl uit die tijd. Dergelijke kaarten werden in Frankrijk geproduceerd en verkocht als luxe fournituren voor de mode-industrie van die decennia. 

Ik vermoed dat de knopen dateren uit de periode van rond de 1930. 

In tegenstelling tot celluloid (dat vaak dunner is) of vroege bakeliet (dat na verloop van tijd wat doffer of matter wordt), behoudt galalith zijn intense glans uitzonderlijk goed. Het kon prachtig gepolijst worden. Galalith is een vroege kunststof gemaakt op basis van melkeiwit (caseïne) en formaldehyde. Het voelt veel zwaarder, harder en kouder aan dan modern plastic en is erg stevig. Als je een knop een paar seconden heel stevig tussen je duim en wijsvinger wrijft zodat hij warm wordt door de wrijving, komt er bij galalith vaak een heel lichte geur van opgewarmde melk of nat haar vrij. (Als het bakeliet was, zou het naar carbol/chemisch ruiken, maar dat glanst van nature veel minder).