"Geen haast. Geen hypes. Alleen mooie knopen, eerlijke verhalen en vakmanschap dat bewaard mag blijven."
Natuurlijk... eigenlijk moet ik eerst eens iets doen aan de tienduizenden knopen die inmiddels mijn huis hebben overgenomen. Toch kan ik het niet laten om af en toe een paar bijzondere exemplaren aan mijn eigen verzameling toe te voegen. Sommige knopen zijn simpelweg te mooi om door te verkopen. Ze vertellen een verhaal, en juist die verhalen maken verzamelen zo bijzonder.
Vroeger struinde ik graag over rommelmarkten. Tegenwoordig voelt dat vaak anders. De ouderwetse rommelmarkt heeft steeds vaker plaatsgemaakt voor kramen vol goedkope massaproducten uit China. Natuurlijk zitten daar best leuke dingen tussen, maar geschiedenis koop je er niet.
Op brocante- en antiekmarkten zie je weer het andere uiterste. Een stukje kunststof wordt al snel als "antiek" bestempeld, met een prijskaartje waar je even van moet slikken. Ook op Marktplaats en Vinted zie ik dat steeds vaker gebeuren. En dankzij Google Lens – tegenwoordig gelukkig heel eenvoudig te gebruiken – blijkt negen van de tien keer dat zo'n "bijzondere vintage knop" gewoon nog steeds bij Temu, SHEIN of een andere prijsvechter te koop is.
Daar is op zichzelf niets mis mee, maar het is niet waar ik naar op zoek ben.
Mijn motto is al jaren:
"Wat mooi is, moet bewaard blijven."
En heel af en toe... vind je toch nog een echte diamant tussen alle aanbiedingen. Niet altijd letterlijk, maar wel figuurlijk.
Een doos vol herinneringen
Tijdens een bezoek aan een Vinted-winkeltje ontmoette ik Alessandra. Ze nam alle tijd om de grote knopendoos van haar moeder tevoorschijn te halen. Geen haast, geen verkooppraatjes, maar samen rustig kijken naar de foto's, verhalen vertellen en herinneringen ophalen.
De prijzen waren eerlijk, zoals ze eigenlijk horen te zijn. Natuurlijk zaten er een paar kostbare knopen tussen, maar daar geniet ik net zo van als een ander van een mooi schilderij of een bijzondere fles wijn.
Iedereen heeft zijn eigen passie.
Terwijl we knopen bekeken, hadden we het over de hittegolf, voetbal, onze ouders en het leven. Ik moest lachen toen Alessandra vertelde dat haar man tijdens een WK-wedstrijd zijn benen brak over de knopen die op het tapijt lagen. Alleen een echte knopenverzamelaar begrijpt hoe zoiets kan gebeuren...
Herinneringen aan vroeger
Onze gesprekken brachten ook mijn eigen jeugd weer terug.
Mijn moeder naaide uit noodzaak kleding voor ons gezin. Voor mij en mijn broer maakte ze poppen- en Barbiekleertjes. Mijn vader was juist technisch. Hij repareerde oude radio's en bouwde zelfs kleine stoommachines voor mijn broer.
Het verschil tussen jongens en meisjes was toen heel gewoon.
Mijn broer mocht op judo. Ik niet, want ik was een meisje. Ironisch genoeg kwam hij na twee lessen huilend thuis, terwijl ik vooral ontzettend jaloers was.
Mijn moeder heeft haar handwerkkennis helaas nooit echt op mij overgebracht. Achteraf vermoed ik dat haar ongeduld – en misschien wel ADHD, al kende men die diagnose toen nauwelijks – daarbij een rol speelde. Ze overleed veel te jong, waardoor ook veel kennis verloren is gegaan.
Gelukkig kreeg ik nog handwerklessen op school. Later volgde ik naailessen in het buurthuis, samen met mijn lieve buurvrouw Sylvia. Even geen drukte van gezin en werk, maar heerlijk creatief bezig zijn. Die uren koester ik nog steeds.
Rosanna: een leven lang naaien
Wat een prachtig levensverhaal.
Ik moest ook glimlachen toen Alessandra vertelde dat zijzelf juist meer op haar vader lijkt. Ze is handiger met klussen dan met naaien. "Ik kan nog net een knoop aannaaien," schreef ze lachend, "maar daarna kijk ik niet meer achterom."
Ook dat is familiegeschiedenis.
Muranoglas: klein Venetiaans vakmanschap
Naast de knopen maakt Alessandra ook prachtige sieraden van Muranoglas. Murano is een eilandje bij Venetië dat al sinds de dertiende eeuw wereldberoemd is om zijn glasblazers. Het glas wordt met de hand vervaardigd en verwerkt tot kleurrijke kralen, hangers en sieraden. Geen twee stukken zijn precies hetzelfde, waardoor ieder sieraad een klein kunstwerk is.
Juist dat ambacht spreekt mij enorm aan. Net als bij oude knopen draait het niet alleen om het voorwerp zelf, maar om de mensen, de techniek en het verhaal dat erin verborgen zit.
Daarom verzamel ik
Uiteindelijk zijn het niet de duurste knopen die mij het meest bijblijven.
Het zijn de gesprekken.
De herinneringen.
De verhalen over ouders en grootouders.
Over vrouwen die kleding maakten omdat er geen geld was om nieuwe te kopen.
Over vaders die radio's repareerden in de schuur.
Over creativiteit, zuinigheid en vakmanschap.
Dat zijn de momenten waarop verzamelen veel meer wordt dan spullen kopen.
Dan koop je eigenlijk een stukje geschiedenis.
En die verhalen geef ik met liefde weer door.
Dank je wel, Alessandra
Dank je wel voor de gezellige gesprekken, de mooie gesprekken en het delen van het verhaal van jouw moeder Rosanna.
Kijk vooral eens rond in haar gezellige Vinted-winkeltje. Je vindt er niet alleen prachtige Muranoglas sieraden, maar soms ook oude radiobuizen, bijzondere knopen en andere schatten met een eigen geschiedenis.
Want uiteindelijk zijn het juist de verhalen achter de voorwerpen die ze echt waardevol maken.
De foto is door haar zelf gemaakt.
Reacties
Een reactie posten