Een tante van Iris kocht bij mij materialen, zoals glasknopen en kraaltjes en Italiaanse pailletten, bestemd voor haar nicht, een kunstenares. En zoals dat soms bij mij gaat, ontstond er een mailwisseling. Een paar mails werden een gesprek, en een gesprek werd een verhaal dat verder reikt dan alleen materiaal.
Een tweede leven voor kleine schatten
Mijn moeder was iemand die niets zomaar weggooide. In een tijd waarin “recyclen” nog geen modewoord was, gaf zij al betekenis aan bewaren. Kraaltjes, lintjes, doosjes… alles kreeg een plek. Ze gebruikte ze voor haar kaarten en textielwerkjes, en zonder dat ze het zelf misschien zo benoemde, was zij een van de eerste bewuste hergebruikers die ik kende.
Nu, jaren later, sta ik voor kasten en laden die uitpuilen van diezelfde kleine schatten. En hoe moeilijk het soms ook is om afstand te doen, voelt het niet als loslaten wanneer je weet dat iets een nieuwe bestemming krijgt.
Tussen die verzamelingen zaten zelfs oude doosjes van de De Bijenkorf en V&D, tastbare herinneringen aan een andere tijd.
Kunst die verhalen draagt
Toen ik de website van Iris bezocht, viel alles op zijn plek. Haar werk is verfijnd, gelaagd en vol aandacht gemaakt. Ze transformeert kraaltjes, pailletten en textiel tot kunstwerken die niet alleen visueel spreken, maar ook iets fluisteren over tijd, herinnering en zorg.
Wat zo bijzonder is aan haar werk, is dat het materiaal niet zomaar materiaal blijft. Het krijgt betekenis. Elk kraaltje lijkt een geschiedenis met zich mee te dragen, elk detail een moment van aandacht.
Volgens haar eigen werkwijze werkt Iris met een grote toewijding aan ambacht en detail. Haar kunst beweegt zich tussen textiel, sieraden en beeldende kunst, waarbij ze traditionele technieken combineert met een hedendaagse, persoonlijke signatuur.
Een cirkel die rond wordt
Vanaf dat moment wist ik: dit is een goede bestemming.
Dus telkens wanneer ik tijdens het uitruimen weer een doosje kraaltjes tegenkom, stuur ik er soms wat naar haar tante op. Niet zomaar om ruimte te maken, maar om iets door te geven.
Op die manier voelt het alsof mijn moeders verzamelwoede (haar liefde voor kleine mooie dingen) niet verloren gaat. Integendeel: het leeft voort in nieuwe vormen.
Ik stel me graag voor dat ze ergens, vanuit haar creatieve stoel in het heelal, zachtjes glimlacht. Trots misschien. Maar ook met bewondering voor wat Iris maakt. Want laten we eerlijk zijn: waar mijn moeder verzamelde, daar weet Iris te transformeren.
Een ode aan aandacht en verbinding
In een wereld die vaak snel en vluchtig is, herinnert het werk van Iris Leenknegt ons eraan dat schoonheid zit in aandacht. In vertraging. In het koesteren van wat er al is.
En soms… begint dat gewoon met een paar kraaltjes. Kijk zelf maar even:
Reacties
Een reactie posten